هفتمین سالگرد جدایی…..

دیشب شیفت شب بودم

چند روزی بود منتظر بودم این شیفتم برسه و یک خبری بگیرم ازش

هرچند آشناترین غریبه شده واسم گاهی که میخوام پیام بدم میگم خب که چی به چه حقی...اصلا شاید کار داره اصلا شاید دیگه یادت نباشه چرا هی میخوای مزاحم اوقاتش بشی و خودت رو تحمیل کنی و بخواد زور زورکی جوابتو بده ...

حدودا ۶ماهی میشد فقط دلخوشیم اینطوری بود که میدیدم حضور داره

همینم قانع هستم ...آخه قبلا همین هم نبود نه فالوش داشتم نه فالوم کرده بود

یک زمانی از ۵دقیقه قبل و بعد هم خبر داشتیم و حالا فقط دلخوشیمون استوری اینستاگرامه....

خواب میبینم خواب های روشن از اونا که توش خوشحالم و حس خوبی دارم

اینکه هنوز همون دختر دانشجوی در از ذوق و شویم نه شرایط الانم

بی حس بی ذوق

بی انگیزه

دیشب شیفت خوابم برگشتم به مرداد ۱۳۹۵

هفتمین سالگرد جداییمون..... آهنگش که ماه ها تو وبلاگم گذاشته بودم دانلود کردم و اشک ریختم با تک تک کلمات اهنگ

رضا صادقی بی خداحافظی

به جون ستاره هامون تو عزیزتر از چشمامی هرجا هستی خوب و خوش باش تا ابد بغض صدامی....

حس تناقض خیلی بدیه این دوگانگی احساس

تلخ تر از زهر

جسمت یک جا روحت و قلبت جای دیگه

و من فکر میکنم در طول تاریخ چند ده هزار نفر از آدمای این کره ی خاکی این حس رو تجربه کردند ...

چه میشه کرد جز زندگی و ادامه دادن ....